Paranormale gaven en spiritualiteit zijn de twee dingen die mij als kind het meeste angst hebben ingeboezemd. De oma's, ooms en tantes ook. Ze maakten er vele grapjes over om de angst te bezweren en hielden heimelijke gesprekken erg samenzweerderig van aard.
Het heeft me ruim 40 jaar gekost om te ontdekken dat de angst eigenlijk juist was voor hetgeen ik diep van binnen was, de angst keerde zich tegen mijn natuurlijke zijn. Door de fabeltjes en leugens om de mystiek heen, ook die van alle bekende religies ontstond er een beeld dat paranormaal en spiritualiteit iets buitenaards moest zijn die enkel aan een hogere macht toebehoorde en enkel door speciale gezanten vertaald kon worden voor het gewone publiek, ik dus. Nooit kwam het in me op dat deze mystieke gaven dingen waren die ik 'gewoon' bezat. Het drong niet door dat de vreemde woorden en helse beelden ontsproten aan rijkelijke fantasie van cineasten niet datgene was wat eigenlijk bedoeld werd. De pure kracht in jezelf. Ik aanvaarde mezelf gewoon zoals ik was en het bestond niet dat die buitengewone eigenschappen iets van mezelf konden zijn.
Nooit kon ik kijken naar zo'n 'enge film' bang voor de dromen die erop zouden volgen, of dat het mezelf zou overkomen. Nog vervelender was het te beseffen dat een ander weleens mijn gedachten kon lezen en dat ik niet meer in staat zou zijn mijn innerlijke geheimen die ik toch veel (gehad) heb te verbergen voor mijn omgeving. Feitelijk zijn deze geheimen onschuldig en niets meer dan mijn eigen rechtschapen zelf verworden tot geheim omdat ze anders bespot zouden worden. Vooral het tonen van emoties, die van tijd tot tijd heftig in mij rondwaarden was onder broers en zussen als jongen 'not done' en werd gegarandeerd weggehoond.
Zo zijn er twee belangrijke gebeurtenissen die een vreemde sluier gelegd hebben over het beeld dat ik van mezelf had. Spiritualiteit mij zo eigen mocht niet en als het al bestond dan zag het er eng uit. Jezelf zijn en je innerlijke liefde en verbondenheid met alles om je heen tonen mocht ook niet waardoor een overdreven drang tot stoer zijn ontstond die absoluut geen fouten duldde, laat staan zwakheid. Het vreemde bij dit alles was dat het beeld van binnen uit altijd correct is geweest en gebleven maar dat de uitstraling door deze sluier een vertekende schaduw van mezelf weergaf die natuurlijk niet anders dan altijd onbegrepen moest zijn, die wetenschap is pas later tot me door gedrongen.
Tot die tijd heb ik altijd ware doodsangsten uit gestaan door de paranormale ervaringen die ik had. Energie kan ik voelen en zien, veel beter blijkbaar dan de meeste mensen om mij heen. Net zoals een hond meer en beter kan ruiken dan wij als mens en daardoor dingen kan opsporen die wij niet kunnen waarnemen, zo ben ik in staat om meer te voelen dan er ogenschijnlijk is. En dat is dus paranormaal, buitengewoon goed kunnen waarnemen. Het probleem was echter het beeld dat erbij geprojecteerd werd. Neem bijvoorbeeld geluiden en dan vooral ultrasone geluiden. Voor ons zijn het enkel golven, voor de dolfijn zijn het complete beelden met specifieke karakter eigenschappen. Zo kunnen wij als mens inmiddels ook aan de hand van rader bepalen welk soort schip of vliegtuig gespot wordt, met andere woorden we hebben geleerd er een beeld aan te koppelen.
Pas nadat ik besefte dat het mijn eigen waarneming was die verder reikte en in staat was om zelf de juiste beelden erbij te combineren pas toen verdween mijn angst en hoef ik niet meer bang te zijn voor 'boze entiteiten' die mijn pad dwarsbomen. Het is voor mij enkel energie die ik makkelijk kan sturen of afweren al naar gelang behoefte. Zo kan ik nu rustig auto rijden en hoef ik mij niet te ergeren aan de 'slome auto' voor mij wetende dat hij de volgende straat toch rechtsaf gaat. Dus niet gehaast inhalen en dan even later zien dat je je leven onnodig in de weegschaal gelegd hebt. Zo kan je dus de energie om je heen paranormaal 'lezen' en in je eigen voordeel gebruiken.
Ooit is mij de vraag gesteld of je deze gave ook negatief kunt inzetten, een boze entiteit oproepen zeg maar. Mijn hart schreeuwt nee dat kan niet, mijn verstand zegt ja dat kan. Ja een mens is in staat om de hem tot machte staande energie louter voor eigen gewin te gebruiken, nee IK zou dat nooit kunnen wetende dat ik mezelf daarmee schade toebreng want het keert altijd terug naar de oorsprong. Je oogst wat je zaait zegt het oude spreekwoord. Het is niet die angst die mij ervan weerhoudt maar het is mijn rechtschapenheid en innerlijke liefde voor het geheel die dat simpelweg onmogelijk maken.
Zelf stel ik mij nu de vraag, moet ik de mensheid behoeden voor kwade geesten? Nee roep ik dan, dat is niet nodig want boze geesten zijn simpele creaties van en door de mens zelf en de mens daarvoor behoeden zou betekenen dat ik hem zijn eigen zijn en creatieve geest zou verbieden. Wat ik wel kan doen is mezelf behoeden en zorgen dat de zo gecreëerde negatieve energie mij geen schade kan berokkenen. Vandaar mijn spreuk: "Verbeter de wereld, blijf bij je (paranormale) zelf!"
